Ahon
(Kina Wire at sa mga Visual Artist ng NEO-ANGONO)
NI RICHARD R. GAPPI
Inilathala ng Bulatlat
Inakala ko: natabtab ang mga istik
na tao, gagamba, banga at palayok
sa dingding ng Petroglyphs sa bundok
at gumapang sila hanggang sa bayan.
Hanggang sa taas-baywang ng iyong
studio at sala sa bahay:
lumulutang ang mga canvas, oil,
pintura, kasama na rin, marahil,
ang mga laruan at manika ni Ashiya.
Panigurado, may kanya-kanyang kwento
sina Totong, Aron, Teng, Jon, Mangkols at
iba pang kasama
kung paano pinakialaman ng tubig at putik
ang mga imahen at larawan sa inyong mga
painting.
Ngunit ang gayong kwentuhan ay hindi
paligsahan,
lalupa’t kung nasa Hacienda tayo at nag-iinuman.
Hindi ito katulad ng patimpalak ng Shell,
Metrobank, PLDT, Petron o ng Philip
Morris.
Pinaaalalahanan tayo ng putik.
Marahil, panahon na rin upang hindi lamang
ang huni ng ibon
ang mga babaeng naglalaba sa batis
ang nakangiting mag-anak na namimingwit
ang nagtitinda ng kandila sa patio
ang ukitin at awitin ng mga manlilikha sa
bayan natin.
Kaninong kamay ang bumunot sa mga puno?
Sino ang nagpapakain ng buhangin sa mga
isda sa Wawa?
Ang nangyari’y tila inukit sa tubig;
nahuhulma sa isip
at aalon at aalon sa bubong
ng ating diwa.
Pitpitlag, panigurado, ang panghihinayang:
ang mga tinangay na alaala at nailista sa
tubig-baha.
Ngunit alam ko
na dahil kayo’y tunay na manlilikha –
kapag may nasira, may nabubuo;
at ang mga putik sa inyong mga kamay
ay magiging gintong palayok baling-araw.
5 Oktubre 2006 (Pagkatapos ng biglaang buhos ng ulan)
Angono, Rizal, Pilipinas
Inilathala ng Bulatlat
BACK TO
TOP ■
PRINTER-FRIENDLY VERSION ■
COMMENT
© 2006 Bulatlat
■
Alipato Media Center
Permission is granted to reprint or redistribute this article, provided
its author/s and Bulatlat are properly credited and notified.
