TULA (POETRY)

Sa Bulwagang Rizal, Binato ng Itlog at Putik si AFP Chief of Staff Hermogenes Esperon

NI PHILIP ANORICO

Inilathala ng Bulatlat

Dito iyon,

sa bulwagang ipinangalan kay Pepe.

Siya na buong tapang na sumaksak sa dibdib

ng yabang ng mga prayleng may tiyang bundat,

gamit ang salita, talinghaga, at pamamahayag.

Anupa’t ninais niyang paghilumin

ang nagnanaknak na sugat ng lipunan

“na sa bahagyang saling

ay nagdudulot ng napakatinding kirot.”

Ganoon din ang aming ginawa kay Esperon.

Inilagay siya sa labis na kahihiyan

kasing lansa ng itlog

na nabasag sa kanyang mukha.

Ni hindi namin hinawakan ang kanyang balat

dahil nakapalibot ang kanyang mga bayarang tanod.

Ngunit sinusuntok siya ng mga salita

ng paniningil, galit, panghihiya, at pangungutya                                

namin, na mga kaklase at kaibigan nina Karen Empeño

at Sherlyn Cadapan

na tatlong buwan na nilang itinatago

sa amin, at sa kanilang mga pamilya.

Nang maubos na ang dalwang dosenang itlog

na pinalipad namin sa hangin

napagtuunan ko naman ng pansin

ang naipong tubig-ulan sa flower box.

Sinapo ko sa palad ang kulay imburnal na tubig

na paulit-ulit kong iwinasiwas

sa malilinis at plantsadong uniporme

ng aming mga bisitang mamamatay-tao.

Lumapit sa akin ang mga kasamahan.

Napahinto ako, at tinanong ang sarili:

“Mali ba ang aking nagawa?”

Sa halip na pigilan ang aking mga kamay

tinularan nila ang aking kalabisan,

kung kalabisan ngang maituturing.

Hanggang sa dumampot ako

ng isang kimpal na putik

na siyang nagmantsa sa kanyang kapangyarihan.

Bago makaalis sa Faculty Center

ay nanggigitata ang kanilang mga damit

at ang pinakaiingatang “dingal” at “moral.”

Pagkaripas ng L300 na kanyang sinasakyan

napatingin ako sa aking sarili.

Punung-puno ng putik ang mga palad

at naliligo sa mantsa ang kasuotan.

“Ayos lang iyon. Mahuhulasan ang iyong mga kamay ng tubig sa gripo.”

Sapagkat higit ang mantsang nagpaparungis kay Esperon.

Hindi nabubura ang dugo sa kanyang mga palad,

kahit na daluyan pa iyon ng isang trak ng tubig.

At naliligo ng sumisirit na dugo ng mga pinatay na aktibista

ang kanyang buong katawan at katauhan.

Sa susunod na pagkakataon

na dumalaw sa Bulawagang Rizal ang sinumang

may kasalanan sa kabataan at bayan

dadanasin nila ang katulad na kapalaran.

Malalim ang sugat at pitak sa aming puso at utak.

Sa conference hall

(na ipinangalan sa dakilang Senador

Claro Mayo Recto, ang nagtanggol laban sa nakatanod na lawin),

kung saan “inilalantad

ang sakit ng bayan, upang maihanap ng lunas,”

kung saan lalo naming kinukudkod

ang mahapding sugat upang lalong maunawaan,

hindi sila maaaring kumportableng maupo

at bigyang katuwiran ang kanilang pagpapalala

sa “kanser ng lipunan.”

Kung mayroon man akong natutunan sa pangyayari

simple, isang bagay lamang:

Maligo man si Esperon ng putik,

siguradong magagalit ang kanyang kaluluwa,

ngunit labis namang matutuwa ang kanyang budhi.

Sapagkat ang putik na lumapat sa kanyang ulo at mukha

ay ang lupang sumusundo sa kanya

patungo sa himlayan.

Sapagkat siya ay hindi buhay.

Siya ay isang naglalakad na patay.

29 Setyembre 2006

No. 62 Venus Compound

Angono, Rizal

Inilathala ng Bulatlat

© 2006 Bulatlat ■  Alipato Media Center

Permission is granted to reprint or redistribute this article, provided its author/s and Bulatlat are properly credited and notified.